Misschien lijken het vreemde ideeën die je hier aantreft. Dat is O.K. Voor mij zijn ze onontbeerlijk gebleken om telkens weer de weg naar huis te kunnen vinden. Elke reële gedachte moet ook wel heel erg afwijken van het normale. Staat de wereld niet volledig op zijn kop? Is mijn op angst gebaseerde manier van kijken niet de norm geworden voor alles wat echt is? Als de wereld in een onbewaakt moment weer eventjes recht overeind veert, is het een ontwapenend inzicht dat mijn formidabele angstcomplex op niets is gebaseerd.

Thuis is, waar innerlijke vrede is. Onvoorwaardelijk vertrouwen is de weg. Zekerheid willen hebben voordat ik verder ga, is juist de manier om in angst gevangen te blijven. Niettemin is dat vertrouwen zonder zekerheid vooraf te verlangen, er altijd geweest, anders was ik niet geboren, had ik niet leren lopen en spreken… en was ik nu, na al die jaren praktisch als verstokte solitair te hebben geleefd, niet getrouwd.

Zekerheid is een besef dat groeit, naarmate mijn ogen opengaan voor de werkelijkheid. Ik kan vertrouwen, wanneer ik bereid ben te accepteren dat er iets is in mij, dat oneindig veel groter is dan de krampachtigheid die ego heet. Anders blijft geluk een onbereikbare illusie in plaats van de simpele waarheid die hier en nu volop beschikbaar is.

Onbewaakte momenten zijn volkomen natuurlijk. Daarom kunnen ze, zoals alles wat echt is, niet worden georganiseerd, wel geaccepteerd en gewaardeerd om wat ze zijn. Simpelweg door me er meer en meer bewust van te worden, trek ik ze aan.