Wel een beetje pedant, natuurlijk, om mijn persoonlijke gedachten op Internet te zetten, ook al lijkt bijna iedereen dat tegenwoordig te doen. Mijn excuus is dat deze meditaties een soort proeftuintje zijn, waarin een voorlopig inzicht elke keer een beetje verder uit kan groeien. Meditaties helpen me ontdekken hoe een bevrijdende gedachtengang werkt, hoe alles daarin met elkaar samenhangt en wat het effect van zo’n beschouwing is op de geest. Aangezien ze mij helpen om vrede te vinden, zou het onvergeeflijk zijn om ze niet vrijblijvend ter lezing aan te bieden. [1]

Ik moet zelf ook vaak wennen aan de ideeën die in me opkomen. Niet, dat ik dat vervelend vind. Ik heb nooit vrede gehad met de gevestigde opvattingen over de werkelijkheid. Die onvrede heeft zich jarenlang als een grote leeshonger gemanifesteerd. Dat bracht mijn geest in contact met de onverschrokken helderheid van mensen als Nisargadatta, Ramana Maharshi, Yogananda, Krishnamurti, Aurobindo en De Moeder. Daarnaast ben ik lang gefascineerd geweest door alles wat met Zenboeddhisme te maken had, heb de boeken van Castaneda verslonden en raakte ook nog helemaal verslingerd aan het Seth materiaal van Jane Roberts.

Ik heb lang gedacht dat alles wat ik in die boeken van waarde vond, neerkwam op universele wijsheid, maar ik zie nu dat de onvoorwaardelijke liefde die uit hun woorden spreekt, de enige inhoud is die echt eeuwigheidswaarde heeft. Al het andere maakt noodzakelijkerwijs deel uit van de universele verwarring, die nu eenmaal eigen is aan ons denksysteem van afgescheidenheid. Dat is de onvolmaakte vorm waarin we hier met elkaar nog enigszins kunnen communiceren.

Uiteindelijk waagde ik me aan een boek waarvan ik niet eens de auteur kon achterhalen, maar dat onweerstaanbaar was door de authenticiteit van zijn boodschap. Dat was het boek “A Course in Miracles”. Het was toen nog niet verschenen in zijn Nederlandse vertaling “Een cursus in wonderen”.

Hier was duidelijk iemand aan het woord die weet waarover hij praat en die onze situatie volledig kan overzien. Niet, dat het onmiddellijk allemaal tot me doordrong. Bij een spirituele zelfstudie zoals de ‘Course’ is het opmerkelijk hoe traag van begrip mijn geest is, als het erom gaat een totaal ander denksysteem aan te leren, ofwel het oude af te leren. Het zegt dan ook weinig dat ik dit boek gelezen heb, want het krijgt pas betekenis naarmate het in praktijk wordt gebracht.

Wat moet worden aangeleerd, is simpel en spreekt eigenlijk vanzelf. Wat moet worden afgeleerd is uiterst complex, want alleen door de geest in complexiteit te verstrikken, kunnen illusies het zicht op de waarheid ontnemen.

Ons bewustzijn wordt door die zelfgemaakte blokkades verhinderd om de alomtegenwoordigheid van liefde te zien. Het doel van de ‘Course’ is om die illusoire blokkades ongedaan te maken. Dat blijkt al bij de miniemste gedachtebeweging een uitdaging en daarom ziet het ernaar uit dat ik hier de rest van mijn leven wel mee zoet ben – geestelijk niet langer dakloos, maar nog niet thuis.

Gelukkig brengt het doel met zich mee dat het gaan van de weg op zichzelf al een bevrijding is en steeds vaker doet de illusie van tijd er helemaal niet meer toe. De innerlijke vrede die dan ervaren wordt, geeft aan dat het contact met de werkelijkheid weer is hersteld.

Meer verlang ik voorlopig niet.

Stan Schaap

12-01-2008 bijgewerkt

• A Course in Miracles. Nederlandse vertaling: Een cursus in wonderen.